“បូស” នយោបាយថៃឈានដល់ដំណាក់កាលដែលត្រូវបែកធ្លាយ
lookandcomment
|
Monday, March 15, 2010
|
ភ្នំពេញ: បើសិនជាយើងចោទសួរថា តើប្រទេសណាដែលប្រើប្រាស់ច្បាប់គ្រាអាសន្នផ្តល់អំណាច អោយយោធាបង្ក្រាបបាតុករញឹកញាប់ជាងគេនោះ ? ចម្លើយគឺមានតែប្រទេសថៃ ។ ចំពោះសំនួរថា តើមានប្រទេសណាឡោមព័ទ្ធព្រលានយន្តហោះអន្តរជាតិ យកជនបរទេសធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំងយ៉ាងគឃ្លើននោះ? ចម្លើយក៏មានតែប្រទេសថៃដដែលដែរ ។ ចុះចំពោះសំនួរថា តើប្រទេសណាមានរដ្ឋប្រហារញឹកញាប់ និងច្រើនជាងគេវិញយ៉ាងម៉េចដែរ? ចម្លើយក៏នៅតែដដែលគឺប្រទេសថៃ ។ វិបត្តិនយោបាយថៃចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០៦ ក្រោយពីការទម្លាក់លោក ថាក់ស៊ីន ចេញពីតំណែងតាមរដ្ឋប្រហារ បានធ្វើអោយប្រទេសនេះលែងមានអំនួតជាគំរូមួយ នៃប្រជាធិបតេយ្យសំរាប់តំបន់អាស៊ីអគ្នេយ៍ទៀតហើយ ។ ប៉ុន្តែភាពវឹកវរ និងចំណាត់ការផ្នែកនយោបាយថ្មីបំផុតប្រែក្លាយប្រទេសនេះ ដែលយោធាមានឥទ្ធិពលស្រាប់នោះឲ្យទៅជាប្រទេសយោធានិយមផ្តាច់ការមួយ ដែលការធ្វើបាតុកម្មតវ៉ា និងការសម្តែងមតិត្រូវឆ្លើយតបដោយការបង្ក្រាបយ៉ាងចាស់ដៃ ក្រោមលេសដើម្បីសន្តិសុខ ។ ឥឡូវប្រទេសថៃបានចូលមកដល់សប្តាហ៍សង្គ្រាមផ្តាច់ព្រ័ត្រ របស់ក្រុមអាវក្រហម ដើម្បីផ្តួលរំលំរដ្ឋាភិបាល ដែលដឹកនាំដោយលោកអាប់ភីស៊ីត ហើយទាមទារមានការរំលាយចោលរដ្ឋសភា និងរៀបចំការបោះឆ្នោតជាថ្មី ។ ការទាមទារបែបនេះនឹងត្រូវធ្វើឡើងដោយមនុស្សប្រមាណមួយលាននាក់ ធ្វើដំណើរពីខេត្តផ្សេងៗ ក្នុងចំណោមខេត្តទាំង ៧៦ របស់ថៃ ដើម្បីធ្វើបាតុកម្មទម្លាក់រដ្ឋាភិបាលរបស់លោកអាប់ភីស៊ីត ។ ភាពតានតឹងតម្រូវអោយលោកអាប់ ភីស៊ីត លុបចោលទស្សនកិច្ចផ្លូវការទៅកាន់ប្រទេសអូស្ត្រាលី រៀបចំគំរោងចូលគាល់ស្តេចរបស់ខ្លួន និងពិចារណាដល់ការប្រើប្រាស់ច្បាប់គ្រប់គ្រងប្រទេស នៅក្នុងគ្រាអាសន្ន តាមរយៈការប្រើប្រាស់ច្បាប់សន្តិសុខផ្ទៃក្នុង ដែលនឹងផ្តល់អំណាចដល់ពួកយោធា ។ កំដៅនយោបាយនៅក្រុងបាងកកកាន់តែពុះកញ្ជ្រោល នៅពេលមានព័ត៌មានបាត់អាវុធពីឃ្លាំងយោធា ។
ទោះបីជាស្ថិតនៅក្រោមការគាបសង្កត់យ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកថៃក្រហមពេលនេះមានការប្តូរផ្តាច់ជាងមុន ហើយតាំងចិត្តថា ទោះបីជាមានការប្រើច្បាប់សន្តិសុខផ្ទៃក្នុងក៏ដោយចុះ ពួកគេនឹងនៅតែធ្វើមហាបាតុកម្ម ដើម្បីបុព្វហេតុប្រជាធិបតេយ្យ និងយុត្តិធម៌ ។ ពួកគេធ្លាប់គំរាមធ្វើម្តងទៅហើយនៅក្នុងខែកុម្ភៈ ប៉ុន្តែលុបចោលទៅវិញ ។ ឥឡូវវាហាក់ដូចជាបង្ហាញថា ការលុបចោលនោះមានគោលបំណង ដើម្បីបំពក់ភ្លើងកំហឹងអោយកាន់តែច្រើន ប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលក្រុងបាងកកដើម្បីធានាថា មនុស្សមួយលាននាក់ពិតជានឹងប្រែក្លាយទីក្រុងបាងកកដែលធ្លាប់ជា ទីក្រុងលឿង (ដោយសារតែមហាបាតុកម្មរបស់ពួកអាវលឿង) អោយទៅជាទីក្រុងក្រហមដែលពេលនេះ គឺជាបាតុកម្មរបស់ក្រុមមនុស្សដែលគាំទ្រលោកថាក់ស៊ីនវិញម្តង ។
ជោគជ័យរបស់បាតុករអាវក្រហម នឹងពឹងទៅលើការពិតដែលថា តើពួកគេពិតជាមានសមត្ថភាពប្រមូលមនុស្សបានមួយលាននាក់ ដើម្បីសំរុកចូលបាងកកធ្វើមហាបាតុកម្មនោះដែរឬអត់? ហើយថាតើពួកគេនឹងធ្វើអោយងាប់ស្តូកស្តឹងជីវិតនៅបាងកកបង្ខំ អោយរដ្ឋាភិបាលរបស់លោកអាប់ភីស៊ីត សម្រេចរំលាយរដ្ឋសភាហើយរៀបចំការបោះឆ្នោតជាថ្មីដែរឬអត់? ។
ថ្ងៃអង្គារនេះនឹងមានការសម្រេចចិត្តថ្មីមួយថា តើពួកអ្នកដឹកនាំក្រុងបាងកកនឹងចេញប្រើច្បាប់សន្តិសុខផ្ទៃក្នុងឬ អត់? ។ ប៉ុន្តែការព្រួយបារម្ភ និងការភ័យខ្លាចមកដល់ត្រឹមថៃច័ន្ទ ទី៨ ខែមីនា បង្ហាញថា រដ្ឋាភិបាលរបស់លោក អាប់ភីស៊ីត ប្រហែលជានឹងយកច្បាប់នោះមកប្រើជាថ្មីទៀត ដោយមិនខ្វល់ថា តើវាប៉ះពាល់ដល់កំរិតណាមុខមាត់ និងប្រជាធិបតេយ្យរបស់ប្រទេសថៃ ។ ការសម្រេចចិត្តនោះ នឹងមិនមែនជាដំណោះស្រាយដែលរំងាប់ចលនា ដែលកញ្ជ្រោលទៅរកប្រជាធិបតេយ្យ និងយុត្តិធម៌ឡើយ ។ វានឹងគ្រាន់តែជាការផ្តល់អំណាចមួយដល់យោធា ដែលអាចធ្វើការបង្ក្រាបគ្រប់រូបភាពដល់បាតុករ នៅក្នុងរយៈពេលនៃភាពវឹកវរប៉ុណ្ណោះ ។ វានឹងមិនមែនជាដំណោះស្រាយរយៈពេលវែង ដែលនាំប្រទេសថៃទៅរកភាពប្រក្រតី ខាងនយោបាយឡើយ ។
សភាពការណ៍នយោបាយនៅក្នុងប្រទេសថៃប្រៀបបានដូចជា “បូស” មួយដែលឈានដល់ដំណាក់កាល ដែលត្រូវបែកខ្ទុះធ្លាយទៅហើយ ។ ដូច្នេះការប៉ុនប៉ងណាមួយ ដើម្បីបង្ក្រាបបូសមួយនោះទៅវិញទំនងជានឹងមិនជោគជ័យឡើយ ។ ប៉ុន្តែវានឹងគ្រាន់តែពន្យារពេលនៃការឈឺចាប់ និងភាពវឹកវរផ្នែកនយោបាយនៅក្នុងប្រទេសថៃប៉ុណ្ណោះ ។ ដំណោះស្រាយដែលល្អបំផុតនោះ គឺផ្តល់អ្វីដែលប្រជាជនថៃភាគច្រើនចង់បានហើយអោយពួកគេជ្រើសរើស មេដឹកនាំនយោបាយដែលពួកគេស្រលាញ់តាមរយៈសន្លឹកឆ្នោត ។ ដរាបណាសម្លេងភាគច្រើនមិនត្រូវបានគោរពទេ នោះ ថៃនឹងមិនអាចចេញពីរូងនយោបាយដ៏សែនងងឹតបែបនេះឡើយ ៕
Filed Under:
អត្ថាធិប្បាយ និងទស្សនៈ