ការប្រើច្បាប់សន្តិសុខផ្ទៃក្នុងមិនអាចបង្ក្រាប សម្រែករកប្រជាធិបតេយ្យនិងយុត្តិធម៌នៅថៃ
lookandcomment
|
Monday, March 15, 2010
|
ភ្នំពេញ: ថ្ងៃអាទិត្យគឺសំរាប់ពណ៌ក្រហម ។ ដូច្នេះនៅពេលដែលពួកថៃក្រហមជ្រើសរើសយកថ្ងៃអាទិត្យដើម្បីធ្វើ មហាបាតុកម្មដោយប្រមូលមនុស្សមួយលាននាក់ដើម្បីផ្តួលរំលំរដ្ឋាភិបាល របស់លោកអាប់ភីស៊ីត វាមាន ន័យ យ៉ាងជ្រាលជ្រៅសំរាប់ពួកគេ ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ច្បាប់សន្តិសុខត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលថៃប្រកាស យកមក ប្រើដើម្បីបង្ក្រាបបាតុករ ។ ការចេញច្បាប់សន្តិសុខផ្ទៃក្នុងនោះអាចធ្វើអោយ ពួកថៃក្រហមពិបាកនឹងប្រកាសយក ថ្ងៃអាទិត្យសប្តាហ៍នេះជាថ្ងៃជ័យជំនះរបស់ពួកគេនៅក្នុងការទាមទារ ប្រជាធិបតេយ្យនិងយុត្តិធម៌ ។
អាប៉ោងមិនទាន់បើកគម្រប យើងនឹងនាំគ្នាតាមដានមើលទាំងអស់គ្នា ។
ដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ គណៈរដ្ឋមន្ត្រីថៃបានអនុម័តកាលពីថ្ងៃទី០៩ខែមីនាចេញប្រើច្បាប់ សន្តិសុខផ្ទៃក្នុង ចាប់ពីថ្ងៃទី១១ខែមីនាដល់ថ្ងៃទី២៣ខែមីនាដើម្បីបើកផ្លូវអោយ យោធាលូកដៃបង្ក្រាបនិងចាប់ចងបាតុករតាមការចាំបាច់ ។ តែទោះបីជាច្បាប់នេះត្រូវបានគេប្រកាសអោយប្រើក្តីក៏មេដឹកនាំអាវ ក្រហមនៅតែអះអាងថាពួក គេដាច់ខាត ត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចអោយបានទទួលជោគជ័យនៅក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃដើម្បី បណ្តេញរដ្ឋាភិបាលរបស់លោកអាប់ភីស៊ីតចេញពីអំណាច ។ អ្នកបើតាក់ស៊ីចំនួនដល់ទៅ៧០ភាគរយបានអះអាងជាស្រេចទៅហើយថាពួកគេ នឹងចូលរួមនៅក្នុងមហាបាតុកម្មដែលចាប់ផ្តើមពីថ្ងៃទី១២ដល់ថ្ងៃទី ១៤ខែមីនា។
សភាពការណ៍នយោបាយថៃកាន់តែក្តៅទៅៗមុនពេលដែលវានឹងក្តៅគគុកបំផុត ត្រឹមថ្ងៃទី១៤ខែមីនា ដែលជាថ្ងៃចុងក្រោយសំរាប់មហាបាតុកម្ម។
មនុស្សគ្រប់គ្នាទាំងមនុស្សនៅបាងកកនិងប្រជាពលរដ្ឋប្រទេសផ្សេងៗ នាំគ្នាត្រៀមសំរាប់ចៀសវាងគ្រោះ
ថ្នាក់ដែលអាចបណ្តាលមក ការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងប៉ួលីសនិងយោធាជាមួយបាតុករអាវក្រហម។ប្រទេស ជាច្រើនបាន
ប្រាប់ដល់ប្រជាពលរដ្ឋរបស់ពួកគេអោយប្រយ័ត្នប្រយ៉ែង ក្នុងការធ្វើដំណើរនៅទីក្រុងបាងកក ។ ក្នុងនោះ ក្រសួង ការបរទេសកម្ពុជាក៏មានការព្រមានដល់ពលរដ្ឋកម្ពុជារួចមកហើយអោយ ប្រយ័ត្នហើយបើមិនចាំបាច់កុំធ្វើដំណើរទៅបាងកកនៅក្នុងរយៈពេលដែល សភាពការណ៍នយោបាយកាន់តែទុំជោរបែបនេះ ។
នៅពេលដែលច្បាប់សន្តិសុខផ្ទក្នុងត្រូវបានចេញយកមកប្រើ វាធ្វើអោយសហគមន៍អន្តរជាតិមើល ឃើញ កាន់តែច្បាស់ថា រដ្ឋាភិបាលក្រុងបាងកកបានកាន់តែបាត់បង់សមត្ថភាពរបស់ខ្លួននៅក្នុង ការដឹកនាំប្រទេស ដោយ
បានងាកទៅពឹងពាក់ពួកយោធាអោយជួយគ្រប់គ្រង ការធ្វើបាតុកម្មរបស់ពួកអាវក្រហម ។ ការលូកដៃរបស់ពួកយោធានៅក្នុងការបង្ក្រាបបាតុកម្មបែបនេះ គឺជាអ្វីមួយដែលប្រទេសភាគច្រើនបំផុត កម្រនឹងអនុញ្ញាតណាស់ ដោយហេតុថាការផ្តល់អំណាចដល់ពួកយោធានឹងធ្វើអោយសឹកររិចរិលដល់ លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យរបស់ប្រទេសមួយ ។
វាក៏ធ្វើអោយគេភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការចេញប្រើអាវុធយ៉ាង ច្រូងច្រាស់នៅក្នុងទីក្រុងដូចអ្វីដែល
កើតមាននៅក្នុង ការបង្ក្រាបបាតុកម្មកាលពីខែមេសាឆ្នាំ២០០៩នៅទីក្រុងបាងកក ។ ប៉ុន្តែសំរាប់រដ្ឋាភិបាលបាងកក ការលះបង់ កិត្តិយសនិងមុខមាត់ប្រទេសប្រជាធិបតេយ្យមួយរយៈ វាមានតម្លៃច្រើនជាងការបណ្តោយអោយ អំណាចដែលដឹកនាំដោយពួកភាគតិចរបស់ពួកគេរបូតចេញពីដៃហើយបណ្តោយអោយ ពួកថៃក្រហមទទួលជោគជ័យ ។ ពីព្រោះជោគជ័យណាមួយរបស់ថៃក្រហមគឺជាការត្រួសត្រាយផ្លូវអោយលោក ថាក់ស៊ីនវិលត្រឡប់មកកាន់ប្រទេសថៃនិងចាប់ផ្តើមជីវភាព នយោបាយជាថ្មី ។
លោកអាប់ភីស៊ីតព្យាយាមតោងអោយជាប់អំណាចរបស់គាត់ ពីព្រោះគាត់យល់ថាគាត់នៅមាន មនុស្សគាំទ្រួនៅឡើយ ។ ពួកយោធា ពួកមនុស្សធូរធានៅបាងកក ពួកអាវលឿង ពួកអាម៉ាត និងអោយខ្ពស់ ជាងនេះអាចមានស្តេចថៃនៅពីក្រោយជួយជ្រោមជ្រែងគាត់ដើម្បីប្រឆាំង សត្រូវរួមគ្នាគឺថាក់ស៊ីនដែលត្រូវគាំទ្រដោយពួកអាវក្រហមនិងត្រូវ ទម្លាក់ចេញពីអំណាចតាមរយៈរដ្ឋប្រហារកាលពីឆ្នាំ២០០៦ ។ នៅពេលដែលថៃក្រហមព្រមានធ្វើបាតុកម្មម្តង គេតែងឃើញស្តេចថៃចេញព្រះភ័ក្ត្រជាសាធារណៈ ដើម្បីផ្តល់ការគាំទ្រជាប្រយោល ដល់រ់ដ្ឋាភិបាលរបស់លោកអាប់ភីស៊ីត ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត បាតុកម្មរបស់ថៃដែលឡើងធំបំផុតត្រឹមថ្ងៃទី១៤ ខែមីនាគឺជាការប្រឈមមុខដាក់គ្នារវាងមនុស្សពីរ វណ្ណៈគឺពួកអ្នកមានមួយចំនួននៅបាងកកនិងពួកអ្នកក្រដែលតំណាងដោយ ពួកថៃក្រហម ។
ម្ល៉ោះហើយលោកអាប់ភីស៊ីតមិនខ្វល់ថាគាត់ត្រូវគេគប់លាមក គប់ដបទឹក និងមិនអោយចូលទឹកដី ថៃ តំបន់ខ្លះឡើយ ។ គាត់អាចស៊ូទ្រាំនឹងភាពអាម៉ាសទាំងអស់នេះបានពីព្រោះគាត់គិតថាមិនមែន តែគាត់ម្នាក់ឯងឡើយ ដែលត្រូវឆ្កួតនិងងងឹតភ្នែកដោយសារអំណាច ។ គាត់នៅមានមនុស្សគាំទ្រ ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគាត់ភ្លេចគិតនោះគឺគាត់ គ្រាន់តែជាកូនអុកនយោបាយមួយដែលត្រូវគេលើកមកបន្តុបនៅក្នុងគ្រា មួយដែលប្រទេសថៃមានវិបត្តិនយោបាយ
ហើយពួកមនុស្សចាស់ក្រាញ អំណាចដោយរួមទាំងពួកយោធាផងត្រូវការមនុស្សម្នាក់ដែលអាចជាអាយ៉ង ដែល
គេងាយញាក់អោយដើរតាមតែប៉ុណ្ណោះ ។ ប៉ុន្តែផលប៉ះពាល់នោះមានទំហំធំធេងណាស់គឺជាការបូជាឈាម ប្រជាជនថៃ និងស្ថិរភាពនយោបាយថៃ សំរាប់រយៈពេលវែងដើម្បីតែអំណាចរបស់មនុស្សមួយ ក្តាប់តូច ដែលនៅតែគិតថានេះគឺជាយុគសម័យនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេទៀត ទោះបីជាវាបានក្លាយ ទៅជាអតីតកាល ទៅហើយ ។
ការរំពឹងនោះ មហាបាតុកម្មនៅថ្ងៃទី១៤ខែមីនាទោះបីមិនអាចផ្តួលរំលំរដ្ឋាភិបាល របស់លោកអាប់ភីស៊ីតក្តី វានឹងមិនមែនជាការបញ្ចប់នៃការតស៊ូដើម្បីយុត្តិធម៌និងប្រជាធិបតេយ្យ នៅប្រទេសថៃឡើយ ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលណាមួយដែលពួកថៃក្រហមទទួលអារម្មណ៍ថាពួកគេលែងអាចតស៊ូ តាមរយៈការធ្វើបាតុកម្មដោយសន្តិវិធី ដែលជានិច្ចកាលត្រូវបង្ក្រាបដោយពួកយោធាទៀតនោះ ពួកគេអាចនឹងងាកទៅរក ការតស៊ូ មួយដែល គ្រោះថ្នាក់ជាងនេះគឺការបង្ថអ្កំពើហិង្សា ការវាយឆ្មក់ ពោលគឺមធ្យោបាយគ្រប់បែបយ៉ាងដែលគេនឹកឃើញដើម្បី ធ្វើអោយក្រុងបាងកកលែងមានសន្តិសុខតទៅទៀត ។ បើសិនជាពួកគេឈានដល់ជំរើសចុងក្រោយបែបនេះនោះ វានឹងគ្រោះថ្នាក់បំផុតសំរាប់ប្រជាជននិងសេដ្ឋកិច្ចថៃ។
Filed Under:
អត្ថាធិប្បាយ និងទស្សនៈ